27 Ago 2006

Hombres víctimas del machismo

Hombres víctimas del machismo

Miles de hombres son víctimas de ese prejuicio machista que considera a cualquier madre mejor preparada que un padre para cuidar de sus hijos.

Una discriminación sexual retrógrada para una generación en que, ni todas las mujeres son tan diligentes amas de casa; ni todos los hombres, tan incapacitados para el hogar.

Y sin embargo, un principio indiscutible para los tribunales de justicia, que siguen concediendo la práctica totalidad de las custodias a las mujeres en los divorcios; exclusivamente, por razón de su sexo.

NOVEDAD. Por eso es noticia que una juez de Guadalajara otorgase la custodia al padre, el pasado día 3 de agosto, argumentando que la madre tendría problemas para dar la comida al niño o ayudarle con los deberes por trabajar en “un horario laboral más extenso”.

La sentencia inaugura una jurisprudencia esperanzadora, al menos, para los 22.000 hombres que luchan por sus derechos de paternidad en la Asociación de Padres de Familia Separados.

Relacionado: Permiso de paternidad

5 Responses to “Hombres víctimas del machismo”

  • silvia Says:

    os que pensan que as mulleres están mellor preparadas para coidar dos fillos son a maioría homes. será unha forma de evitar un traballo 24 horas ó día? e tamén será que son poucos os que esixen ter a custodia ca excusa de non-quero-enfrentamentos ou o neno estará mellor ca nai que iso se leva nos xens?…

  • Juan Says:

    Cuando me separé, a la Sra. JUEZ, no le importó ni le interesó quien podría atender mejor las necesidades de nuestro hijo, quien podría estar más horas con él para darle más atenciones.

    Decidió como en el 99% de los casos y POR SISTEMA, como siempre que no existen malos tratos o abandono, que el niño con 4 años estaría mejor bajo la custodia de su madre.

    Por los horarios de trabajo de mi exmujer, quien se encargaba mayoritariamente de las comidas, cenas, baño y descanso de mi hijo era yo, él que ahora lo ve con cuentagotas.

    Ahora, quien lo atiende es su abuela, su madre sigue sin poder hacerlo.

    Cuando lo veo obeso por la ingestión de comida basura, consentido en todos sus caprichos, porque su madre cree que esa es la única forma de garantizarse su cariño y sin pensar en como repercute esto en la salud del niño, lloro de rabia e impotencia.

    Soy el que le obliga a realizar una dieta equilibrada ocho días al mes, el que se opone a sus caprichos y le exige unas normas mínimas de convivencia cuando está conmigo, sabiendo que solo tengo dos salidas, hacer lo mismo que su madre y consentirle todo, o mantener mi decisión y arriesgarme a que un día se canse de estas normas y decida que lo más cómodo es estar con su madre pasando de mi.

    Si pido su custodia, se que como decía, salvo malos tratos o abandono, la “JUSTICIA” me la negará y aun encima su madre aprovechará para hacerse la victima con el niño poniéndolo en mi contra.

    Y aun encima tengo que aguantar que me digan que lo mió es lo MÁS COMODO.

    ¿Por que no existen gabinetes que analicen cada caso particular, para valorar objetivamente quién esta más capacitado para tener la custodia de los hijos y se da por entendido que siempre es la madre la mejor opción?

    ¡ ESTOY HARTO !, YO TAMBIÉN EXIJO DEL GOBIERNO UNA LEY DE DISCRIMINACIÓN POSITIVA Y QUE MIENTRAS NO SE CREEN ESTOS GABINETES, UN 50% DE LOS HIJOS SEPARADOS, PASEN A LA CUSTODIA DE SUS PADRES.

  • silvia Says:

    sinto a túa situación e non, non tes que aturar que che digan que é o máis cómodo, pero se nós temos que gañar os nosos dereitos no traballo, vos tedes que gañar os vosos no ambito familiar. E hoxe en día son máis as mulleres que traballan que os homes que se encargan dos fogares…

  • ALFONSO JOSE BORREGO NARANJO Says:

    TE ENTIENDO PERFECTAMENTE. YO SOY DIVORCIADO, CONDENADO POR MALTRATO FAMILIAR, TODO UNA FARSA QUE SE MONTO MI EX MUJER PARA VIA PENAL CONSEGUIR BENEFICIOS CIVILES RAPIDOS Y A BAJO PRECIO. NUNCA LOS PUDO CONSEGUIR, PEDI LA CUSTODIA DE MIS DOS MENORES HOY DE 7 Y 11 AÑOS, AL PRINCIPIO ME LA CONCEDIERON COMPARTIDA, LUEGO OBTUVE LA ABSOLUTA, Y AHORA VIVIMOS UN AUTENTICO CALVARIO YA QUE SU MADRE, QUE FUE QUIEN INSTO LOS TRRAMITES PARA LA SEPARACION, NUNCA ACEPTO LA SEPARACIÓN Y NOS HACE LA VIDA IMPOSIBLE. INTENTO SER POSITIVO. NECESITO AYUDA Y NO SE A QUIEN RECURRIR. SI ALGUIEN VE MI MENSAJE MI TELEFONO ES 666050810

  • Otro damnificado Says:

    Adjunto un post que publiqué en mi blog.

    ESE SEÑOR

    En mi trabajo hago turnos, mañana o tarde. Por esos cúmulos de casualidades, necesidades del propio servicio, compaginar trabajo con formación, etc., llevo varias semanas seguidas con turno de tarde.
    Mi hijo, de diez años, vive con su madre, para variar. Últimente sólo lo veo los fines de semana alternos que me corresponden. Entre semana, imposible. Tengo que cambiar el turno, y eso supone pedir favores en un departamento donde somos muy poca gente.
    Mañana (día de fiesta, y tengo libre) llegan de viaje mi madre, mi hermana y sus dos hijas. Me hacía mucha ilusión poder recoger al niño y comer en familia, con ellas, mi cuñado y la gordi (está de siete meses) de mi mujer.
    Tampoco va a poder ser. Su madre “ya tenía planes”.
    Quiero obligarme a pasar todo el tiempo que pueda con él, el tiempo corre que se las pela, como decía en otro post, no quiero perderme su infancia, no quiero que me vea como a un señor que se lo lleva una tarde de vez en cuando o a pasar fines de semana durante los que, por desgracia, no puedo permitirme según qué excesos. Que estoy canino desde que me separé, que salí de mi ex casa con lo puesto.
    Y luego me cuenta que con su madre y la nueva pareja de ella van y vienen, viajes, esquí, va al cole en un Mercedes SLK, y no puedo evitar sentir mucha impotencia por no poder seguir el ritmo que ha cogido, ni de lejos, que tengo que sacar la calculadora hasta para ir al cine.
    Y dentro de nada, cuando menos me lo espere, ya me lo veo diciéndome “jo, papá, este finde había quedado con los amigos para ir de acampada”, o “esta tarde voy a estudiar a casa de Nuria”, o sencillamente se inventará alguna excusa. Y será normal.
    Espero que al menos, de vez en cuando, me avise para tomar unas cañas si pasa cerca de mi casa.

Leave a Reply